Czym jest technologia hybrydowa w poligrafii?

 Relatywnie nową tendencją w zakresie drukowania etykiet samoprzylepnych na opakowania, jest druk hybrydowy. Uważa się, iż rozwinęła się ona ze względu na nieustającą presję większej wydajności drukowania naklejek, zmniejszenia czasu „na maszynie” oraz konkurencję cenową. Jednocześnie prognozuje się olbrzymie nakłady na badania i rozwój technologii hybrydowej do 2024 roku i jawi się ona jako jedna z najbardziej skomplikowanych form druku. Zasadniczo rzecz ujmując, jest to połączenie metod druku tradycyjnego, z drukiem cyfrowym. Innymi słowy, przykładowo, druku fleksograficznego (jakość i wydajność)  z kreatywnymi możliwościami cyfrowymi. Zatem obok błyskawicznego postępu oprogramowania drukującego, doświadczamy obecnie wielu innowacji w zakresie maszyn drukujących (ang. printing hardware). 

Hybrydowy druk etykiet w swojej zasadniczej formie wykorzystuje:

  • farby drukarskie, typowo wymieszane w proporcji 75% farby offsetowej oraz 25% farby utwardzanej UV. 
  • lakier UV utrzymujący wysoki połysk przez cały cykl życia opakowania/etykiety/produktu.
  • zaawansowane interfejsy użytkownika, ekrany dotykowe
  • suszarki do lakieru wbudowane w maszynę drukującą
  • prasy typu flexo z możliwością wielu konfiguracji sprzętu
  • zaawansowaną koordynację skali kolorystycznej Pantone
  • skalę kolorystyczną CMYK + OGV + W (do klasycznej skali możliwe jest dołączenie barwy pomarańczowej Orange, zielonej Green, fioletowej Violet oraz bieli White).

Spójność kolorystyczna w druku hybrydowym

Sporym wyzwaniem dla drukarni fleksograficznych stosujących druk hybrydowy, jest uzyskanie spójności w wykorzystaniu ww. skali kolorystycznych. Jednym z promowanych obecnie rozwiązań jest ECG (ang. Extended Color Gamut; „rozszerzona gama koloru”), które pozwala na dopasowanie Pantone do poszerzonego CMYK w 90% w porównaniu do 60% w latach ubiegłych. Tę technologię nazywa się Digi-Flexo i jest ona częścią boomu na druk hybrydowy. Problem jednak stanowi multizadaniowość maszyn hybrydowych, które mogą wykonywać wiele czynności jednocześnie lub w tzw. przelocie (ang. on-the-fly). Niektóre firmy produkujące maszyny poligraficzne stosują rozwiązanie zwane Ink-on-Demand (ang. tusz/farba wg. zapotrzebowania), które dawkują barwnik na podkład etykiety samoprzylepnej według zaprogramowanej gramatury. Pomaga to na elastyczną interwencję w razie potrzeby, w projekt naklejki samoprzylepnej, bez konieczności wykonywania go od początku. Innym wyzwaniem jest chłonność podkładów etykiet, np. tektury falistej lub drewna powodująca większą absorpcję barwnika. To zagadnienie jest rozwiązywane poprzez tworzenie cyfrowej wersji gotowej etykiety samoprzylepnej w środowisku wirtualnych, oraz estymację możliwych odchyleń od normy kolorystycznej.  

Zalety druku hybrydowego

  1.  Możliwość poszerzenia oferty produktowej dla większej ilości grup docelowych. Druk hybrydowy etykiet samoprzylepnych pozwala zaoferować rozwiązania korzystające z najlepszych doświadczeń druku tradycyjnego oraz cyfrowego. Przykładowo w technologii mieszanej możliwe jest połączenie druku danych dynamicznych oraz podłoża foliowego.
  2. Zwiększona produktywność wynikająca z funkcji wbudowanych w jedną linię drukarską oraz metoda on-the-fly. Drukowanie, etykietowanie, ulepszanie i sztancowanie mogą być wykonane w ciągu produkcyjnym bez zmiany maszyny. 
  3. Redukcja ryzyka „utopionych kosztów” i utknięcia na etapie półproduktu. Maszyny hybrydowe wykonują testy na każdym etapie produkcji etykiety samoprzylepnej, lub możliwe jest wykorzystanie wspomnianego obrazowania cyfrowego.
  4. Ułatwione planowanie oraz zmniejszony czas przygotowań do druku. W sytuacji gdy techniki drukarskie są połączone i można spośród nich wybierać, czas potrzeby do spreparowania ustawień maszyny jest skrócony, co całościowo podnosi efektywność i wydajność w drukarni fleksograficznej.